Pongwut Home...

      คนในยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะวัยรุ่นอายุน้อยหลายคน คงจะคุ้นชินกับ การใช้เทคโนโลยีทำกิจกรรมประเภท การเขียนไดอารี่ ออนไลน์ หรือว่าการสร้าง Blog มี Hi 5 เป็นของตัวเองและมีสังคมในโลกออนไลน์กันดี ซึ่งคงมีคนจำนวนไม่น้อยใช่ไหมครับที่กลับมาบ้านหลังจากเลิกเรียน หรือทำงาน รวมทั้งมีเวลาว่างจะต่อเข้าสู่โลกอินเตอร์เน็ตเมื่อใด ก็จะทำการเปิดอัพเดทเนื้อหาในเว็บขาประจำของตัวเองทั้งหลาย หรือแม้แต่เป็นนักอ่านไปเยี่ยมชมบ้าน (ในโลกออนไลน์) ของผู้อื่นอย่างเช่นที่คุณกำลังอ่านของผมในตอนนี้ (ขอบคุณมากที่เข้ามาเยี่ยมชม ถ้ามีโอกาสทิ้งคอมเมนท์รวมทั้งทิศทางไปเว็บของพวกคุณไว้บ้างก็ดีแล้วผมจะไปเยี่ยมบ้าง)   

            ประโยชน์ของมันนั้นแน่นอนว่าสำหรับคนที่ใช้เป็น รู้จักใช้ให้ถูกทาง อาจจะไม่ต้องขนาดใช้เทคโนโลยีตามรูปแบบถนนสีขาวแสนสะอาดก็ได้ เช่นสาบานตัวว่าจะไม่เปิดเว็บโป๊สักนิด (แน่นอนว่า องค์กรภาครัฐและไอซีทีคงส่งเสริมและอยากจะเห็นพวกเราทุกคนชาวไทยทำอย่างนั้น แต่ว่าส่วนใหญ่แล้วมนุษย์ปกติคงทำกันไม่ได้หรอกครับ) แต่เอาเป็นว่าเปิดนิดเปิดหน่อยก็ได้ แต่อย่าทำตัวควายจนโดนหลอกไปกระทำชำเราก็เพียงพอ ของแบบนี้ อยู่ที่จิตใจและหัวคิดครับ มนุษย์ทุกคนมีสัญชาติญาณที่รู้อยู่ว่าแค่ไหนควรพอแต่ส่วนใหญ่มักจะปล่อยจนสายเกินเลยกันไปเอง เอาเป็นว่าอย่าทำอะไรที่อันตรายกับตัวเองก็น่าจะดีกว่า เราจะพบว่าการมีโลกออนไลน์ขึ้นมานั้นก็สร้างประโยชน์ให้กับเราไม่ใช่เล่นทีเดียว ผมได้เจอเพื่อนดีๆ หรือหาความรู้ หาคนที่มีความสนใจในแนวทางเดียวกันได้อย่างสะดวกและง่ายดายจากเส้นทางนี้

            การออนไลน์ทำให้ผู้คนที่อยู่ห่างไกลกัน และถ้าเป็นสมัยสัก 10-20 ปีก่อน เราคงไม่อาจจะรู้จักหรือพูดคุยในสิ่งที่สนใจร่วมกันได้มาเจอกันได้ง่ายๆ รวมทั้งเปิดพื้นที่ให้แต่ละคนได้แบ่งปัน ความรู้ความคิดเห็นกันด้วย ผมรู้สึกว่าคนที่โตเป็นผู้ใหญ่และไม่คุ้นชินกับโลกในรูปแบบใหม่อย่างนี้สักหน่อย มักจะมองโลกในอินเตอร์เน็ตในทางที่ไม่ดีมากนัก เพราะว่าส่วนใหญ่แล้วเมื่อไม่ได้เล่นไมได้สัมผัสเอง พอรู้ข่าวแต่ละทีก็มีแต่ข่าวเกี่ยวกับเทคโนโลยีทำนองนี้จากทางโทรทัศน์หรือหนังสือพิมพ์ ซึ่งแน่นอนนะครับว่าข่าวในไทยนั้น ถ้าเรื่องดีๆ มักจะไม่ค่อยเสนอหรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่ดีละก็ รับรองว่าใส่สีตีไข่กันได้กระจายทีเดียว  ไทยรัฐนี่ตัวดี หนังสือพิมพ์อันดับหนึ่งของประเทศไทย

            อย่างไรก็ตาม ผมพบเข้าสังเกตอย่างหนึ่ง และเคยอ่านมาว่า พวกนักวิทยาศาสตร์ นักคิดหลายคนก็เริ่มจะสังเกตเหมือนกัน คือคนยุคใหม่ ที่เกี่ยวข้องกับโลกออนไลน์และสร้าง Blog อย่างเราทั้งหลายนี้ โดยเฉพาะวัยรุ่นที่โตมากับยุคแบบนี้ จะได้รับผลกระทบในด้านเสียที่หล่อหลอมขึ้นมาในจิตใจเหมือนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ค่อยได้

อย่างหนึ่ง นอกจากนิสัยความอดทนน้อยลงเพราะว่าชินกับโลกที่อะไรต้องเร็วตลอด สังเกตดูก็ได้เด็กสมัยนี้เป็นกันเยอะ ใจร้อนด่วนได้ รออะไรไม่ค่อยเป็น เช่นอย่างดังเร็ว ทำไงก็ได้ให้ดัง แม้บางวิธีจะงี่เง่าฉิบหายก็ตามที (ขอโทษที่ต้องหยาบแต่เป็นแบบนั้นจริงๆ)  อย่างที่สองคือ เพราะว่าเราสร้างโลกใบที่สองของตัวเอง นอกจากมีสังคมอย่างเว็บบอร์ดทั้งหลายแล้ว เรายังมีบ้านที่สองหรือ Blog ของตัวเองกันอีก นั่นทำให้หลายคนที่โตมากับยุคนี้มีสิทธิที่จะกลายเป็นพวกเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางกันได้ง่าย

 จริงๆแล้วมนุษย์เราทุกคนแทบทุกยุค ทุกสมัยก็เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางกันอยู่แล้วนั่นแหละ แต่เด็กในยุคปัจจุบันอาจจะยิ่งเป็นหนัก เพราะวันๆ จะสนใจแต่มีคนมาเยี่ยมชมเว็บของฉันเท่าไหร่ มีคนพูดถึงฉันแค่ไหน อะไรก็เกี่ยวกับ ฉันๆๆๆๆๆ อย่างเดียว ก็คงไม่แปลกที่อนาคตข้างหน้าเราจะเห็นคนโสดกันมากขึ้นทุกที เพราะว่าส่วนใหญ่แล้วคนในยุคอนาคตจะทนกันไม่ได้ เพราะเป็นโรคจิตคิดว่าตัวตูดีที่สุดในโลก (ไม่เชื่อไปเปิดเว็บของฉันดู) สุดท้ายอยู่คนเดียวดีกว่า

ซึ่งผมว่าสองโรค (ทางจิต?) ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ควรระแวดระวังกันทีเดียวสำหรับสังคมคนยุคใหม่ โลกเราคงจะแห้งแล้งน่าดูถ้าทุกคนนิสัยเป็นแบบนี้ไปกันหมด

ไม่ได้อัพเดทพวกไดอารี่ออนไลน์มานาน เลยไม่รู้จะเขียนอะไร สุดท้ายเลยเขียนเรื่องอินเตอร์เน็ตและสังคมออนไลน์ครับ ใครเข้ามาฟังผมเขียนบ่นนั่นบ่นนี่ไปเรื่อยก็ขอบคุณแล้วกัน  รู้สึกได้หลายบรรทัดแล้วพอดีกว่า

edit @ 29 May 2008 19:23:13 by ปองวุฒิ รุจิระชาคร